Bir tv programında hiçte ummadığım bir şarkıcıdan güzel bir laf duymuştum. Hiçte ummuyordum; çünkü bilirsiniz şarkıcı takımı magazin dışında fazla bir şey bilmezler. Hatta içlerinde Türkiyenin başkenti neresi sorusuna İstanbul diyenleri bile vardı. (Gayet ciddiyim, maalesef) Neyse, bizimki ise bunlara göre çok derin vede felsefi bir laftı. dediki;
Mutlu bir evliliğin sırrı karşındakini olduğu gibi kabul etmektir.
Şimdi bu söze; ee ne var bunda diyeceksiniz. Evet ama. Bunu önce şöyle genelleyebiliriz. Mutlu bir birlikteliğin (hatta dostluğun ve arkadaşlığın bile) temel şartı karşındakini olduğu gibi kabul etmek, onu değiştirmeye çalışmamaktır.
Bunu hepimiz kabul ederizde, çok azımız uygularız. Hayatımızın bir çok anında hep insanların bizim istediğimiz gibi olmasını isteriz. Olmazlarsa, tartışırız, kavga ederiz, dedikodularını yaparız.
Aslında güzel kız ama biraz kilolu, beyefendi bir adam ama biraz gariban vesaire vesaire... İnsanlarda hep eksik bulur, iyi yanlarının değerini bilmeyiz. Sanki kendimiz meleğizde!!!. Atalarımız herhalde bu yüzden demiştir. Dinime küfreden bari müslüman olsa diye...
Hem güzel, hem akıllı hem zengin bir kızı zaten çoktan kapmışlardır kardeşim.
Hem zengin, hem yakışıkıl hemde karizmatik bir erkek aynı şekilde çoktan biri tarafından ağına düşürülmüştür.
Neyse konuyu dağıtmayalım...
Sebastiyaannn!!
Uyuyanları dürt uyansınlar.
Mutlu bir birlikteliğin sırrı olduğu gibi kabul etmek, onu değiştirmeye çalışmamaktır.
Aslında bu birazda sevgimizin göstergesidir. Şöyle bir düşünün, birini ne kadar çok seviyorsak, onu değiştirmeye çalışmak bir kenara, her yaptığına -yanlış bile olsa- daha bir sempatiyle yaklaşır, her dediğini onaylarız.
Yada tam tersi, sevmediklerimizde hani derlerya ağzıyla kuş tutsa yaranamaz diye, her yaptıkları kusurdur. Çünkü onları sevmeyişimizin nedeni, bizim istediğimiz gibi olmamalarıdır. (Kıskansak bile!!)
Sevdiklerimiz bizim en değerli oyuncaklarımız değildir. Onlar yalnız bizim değildir. Onlarında iyi yanları olduğu gibi kötü yanları olacaktır.Başka dost yada arkadaşları olacaktır. Ama sevdiği yalnız biz olmak istiyorsak; Değiştirmeye çalışmak, onları kendimizden soğutur. Oysa madem böyle bişey yapcaz, onlara uymaya çalışmak daha mutlu edecektir. (Bizce yanlış bile olsa... Çünkü sevmek fedakarlıktır.) Eleştiri ve kısıtlama soğutur. Onore etmek ve özgürlük bize bağlar.
Sebastiyannnn!!!!
(Uyumuş. Sessizce dağılın.)