Felsefede sevdiğim bi laf var. (kim demiş bilmiyorum)
Occam kriteri diye geçiyor ve şöyle;
Şeyler gerekmedikçe çoğaltılmamalıdır.
Nedense bu sözü seviyorum. Bunu ben eğitimimde prensip gibi birşey yaptım. Kafamı bir sürü şeyle doldurmamaya, onları sade ve basit hale getirmeye çalıştım. Çokta faydasını gördüm doğrusu. Diğer yan bilgileride bunlardan çıkarılır hale getirmeye çalıştım. Böyle yapmaya çalışırken çalıştığım şeyi daha iyi öğrendiğimi anladım.
Yaşantımdaki şeyleri fazla deşelememeye çalıştım. Özelliklede acıları.
Acılar gerekmedikçe çoğaltılmamalıdır. Bu konuda fazla söze gerek olmadığını düşündüğümden konunun bu kısmına girmeyeceğim...
Ama ya tam tersi...
Yani mutluluklar? Onları damı gerekmedikçe çoğaltmamalıyız.
Şimdi bunada evet diyeceğim, hadde len diceksiniz biliyorum.
Ama öyle.
Şu basit önerme sanırım derdimi anlatabilir.
Hamburgeri seviyorum. O halde daha çok yemeliyim. Daha çok daha çok...
Sonuç.? Öğğk durumu tabiki.
Mutluluklarımız paylaştıkça daha artar, güzelleşir bunu kabul ediyorum. Ancak ne kadar çoğalırsa sonunda bir yerinden boku çıkacaktır. Yani abartmamalıyız diyebilirim. Sade ve basit haliyle o lezzeti almamız yeterlidir.
Biz insanoğluyuz. Aç gözlü ve hırslı yaratıklarız. Her zaman daha fazlasını isteriz. Hep daha fazla, daha fazla, daha fazla....
Eğer bu imkanımızda varsa, bir zaman sonra artık bizi tatmin etmediğini görürüz.
Bu konuda değişik alanlardan örnekler vermek mümkündür.
Fazla uzatmıyayım...
Şeyler gerekmedikçe çoğaltılmamalıdır.
İşte o kadar!!!